ไม่ได้ไปเดินฝั่งสยามมานานแค่ไหนแล้วไม่รู้

 

วันนี้รู้สึกเหมือนกลุ่มคนแก่ๆ

 

มองเห็นสยามเต็มไปด้วยเด็กน่ารังเกียจ

 

ที่นอกจากจะพยายามแต่งตัวแนวๆ

 

แต่ออกมาประหลาดๆได้อย่างมั่นใจเต็มที่แล้ว

 

ยังนิสัยแย่ ไร้มารยาท เดินหัวเกรียนๆ ทำตัวกร่างๆ

 

แต่ยังงัยสุดท้ายแม้ว่ามนุษย์หัวโบราณที่อยู่ในรถ

 

อยากจะวิ่งเข้าไปเอาน้ำสาดมนุษย์เด็กมัธยมผู้โง่เง่าจำนวนมากที่พ่นควันพิษอยู่เต็มไปหมดเพียงใด

 

ก้ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

 

 

อยากไปให้ไกลสังคมที่เน่าเฟะนี่โดยเร็วเสียจริง

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ให้ตายเถอะ ห้าทุ่มแล้วลาดพร้าวรถยังติดได้

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้เข้ามาดู มาอัพซะนาน

 

สเปซเก่าๆนี่ก้แปลกใหม่ได้เหมือนกันเนอะ

 

ตอนเป็นเด็กนี่มันดีจริงๆ

 

ใช้ชีวิตสนุกสนาน มีความสุขดีอยู่

 

แก่มากแล้ว จะจบแล้ว (หวังว่าอะนะ)

 

หลังจากที่ตัดสินใจผิด

 

พลาด มากๆ

 

เบื่อแล้ว เหนื่อยหน่าย ทำไม่ได้ ไม่อยากทำ

 

สนุกแค่บางคราว

 

หน้ากาก??

 

อึดอัด

 

อีกแล้ว

 

คนละสถาณการณ์

 

คนละอารมณ์

 

ผลก้ต่างกัน

 

แรงจูงใจหายไป

 

ทำให้ห่าง ไปเรื่อยๆ

 

และตอนนี้

 

โง่ลง

 

มาก

 

ถ้าเรียนไม่จบจะมีงานทำมั๊ยเนี่ย

 

ถ้าใครมีคาถาหายตัวบวกกับลบความจำได้ก้เอามาให้ลองๆใช้บ้างก้ดีนะ

 

แต่ก็เอาเถอะ อีกไม่นานเท่านั้น

 

 

 

รับสมัคร

                   คนซับน้ำตา

    

     

 

 

16.04.08

BA10 BKK00.20 GLA09.50

 

 

ได้หนีร้อนซะที

 

ใครเรียนก้ตั้งใจเรียนไป ทำงานก้ตั้งใจทำงานไปนะ 555

 

เป็นกำลังใจให้ ^^

 

แล้วจะเที่ยวเผื่อนะทุกคน

 

เจอกันอีกสามอาทิดข้างหน้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

start with love and caring with attend and patients
day by day, year by year
finally we found a unique graceful flower
that blooming in our heart
one day we joining to be a wonderful garden
and let the world appreciate our graceful garden

"holding each others and growing together"
MD.Band
By A'Prapon Pisaipan

 

พออ่านสเปซบีอันเก่าๆก้ทำให้คิดถึง
 MD.Band
ว่าจะกลับบ้านไปดูซีดีเก่าๆที่วงเล่น
ก้ไปเจอการ์ดอวยพรปีใหม่ปีสุดท้ายที่โรงเรียนของเราที่'จารประพนธ์ให้
พออ่านแล้วนึกถึงวงตอนนี้
วงของเราพัฒนาขึ้น เปลี่ยนไปมากจริงๆ
ไม่มีภาพเก่าๆที่เคยเห็น มานอนเล่น วิ่งเล่น อ่านการ์ตูนกันในห้องดุ
เพลงที่เคยเล่นแล้วทุกคนกังวลว่า จะล่มมั๊ยวะๆ ทุกงาน ก้เริ่มดูดีขึ้น
มีงานต่างๆให้เล่นเยอะขึ้น เป็นที่ยอมรับของคนอื่นมากขึ้น
(จะว่าไปคิดถึงพี่คิมจังเนอะ)
ทุกอย่างดูจริงจังขึ้น ถามว่าดีมั๊ย ก้ดี ถึงงานจะออกมาดีกว่าเดิม
แต่ว่าก้ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นนอกจากมีแต่จะรู้สึกแย่กันเปล่าๆ
เพราะไม่มีใครตั้งใจจริง ทำไปโดยไม่มีจุดมุ่งหมายไม่มีเหตุผล
ไม่ได้รู้สึกดีด้วยซ้ำ เลยไม่มีใครทุ่มเท
ที่สำคัญคนเก่าๆหลายคนต้องเสียใจเพราะสิ่งที่เปลี่ยนแปลง

 

"วงดนตรีวงเล็ก เล่นเพลงง่ายๆแต่ไพเราะด้วยหัวใจดวงเดียวกัน
 วงดนตรีวงใหญ่ เล่นเพลงยากๆ ออกมาไพเราะมากกว่า แต่หัวใจคนละดวง"
นี่คือสิ่งที่รู้สึก หลังจากค่ายดนตรีค่ายแรกของพวกเรา
ถึงแม้ว่าวงจะใหญ่ขึ้น มีเครื่องเยอะขึ้น มีเครื่องสายเพิ่มเข้ามา
มีโอกาศได้แสดงความสามารถเพิ่มขึ้น
แต่ไม่อยากให้สิ่งที่ทำให้รู้สึกดีเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันหายไปนะ

 

ตอนนี้เราก้ออกมาเป็นคนนอกอย่างเต็มตัวตั้งเกือบสองปีแล้วสินะ
แต่เวลาเรากลับเข้าไป ก้ยังรู้สึกได้ว่าที่นี่เป็นที่เดียวที่มีที่ให้เราเสมอ
ถึงจะแทบไม่ได้เข้าไปเลย และก้คงไม่ได้เข้าไปอีก
ดูแลกันดีๆนะ ดูแลวงดีๆ ดูแล'จาร กะครูปิ่นด้วย
โตขึ้นแล้วก้อย่าลืมตอนเป็นเด็กละ

 

รักMD.Bandเสมอ

แค่อยากบอก
จาก Dear อดีต Trombone

 

ถ้าใครอ่านมาจนจบแล้วงงก้แปลว่าไม่ได้อ่านชื่อเรื่องนะคะ "to: MD.Band"

 

ส่วนคนที่ไม่งง แค่อยากระบายน่ะ
เพราะก้คงมีคนอ่านแค่คนเดียวเหมือนเคย ใช่ป่ะเธอ

โอยๆๆ

พายุกระหน่ำ

ฝนตกหนักมากมาย

เตรียมซื้อเรือได้แล้วนะเนี่ย

 

ฝันร้ายๆเหมือนกันมาสามครั้งแล้ว

พยายามผูกคอตาย บ้าไปแล้ว

น่ากลัวจิงๆเลย

 

เวลาผ่านไปเร็วมาก

จะปิดเทอมแล้ว-อาทิดเดียวเรียกว่าปิดเทอมได้มั๊ยเนี่ย

ไปไหนดี เที่ยวๆๆๆ ไปกันๆๆ

ไปเอาเรื่องรกสมองออกกันหน่อย

 

แต่ตอนนี้ต้องสอบก่อน

อ่านหนังสือๆๆๆๆ

แต่ก่อนอ่าน ดูหนังฟังเพลงผ่อนคลายสมองเตรียมตัวก่อนดีกว่าเนอะ 555

 

อย่าเครียดเลย

ปวดหัวเปล่าๆ

 

ขอให้โชคดีในการสอบนะทุกคน

ตั้งใจอ่านหนังสือล่ะ

สู้ๆๆๆ

 

 

 

โอยยย

น้ำท่วมห้อง

น้ำนองเต็มพื้น

เข้ามาได้งัยเนี่ย

ชั้นสี่นะ

ฝนตกหนักเกินไปแล้ว 

หอเรานี่มันเน่าจิงๆ

หอเอเชี่ยนเกมส์หมดอายุการใช้งานจริงๆแล้วสินะ

เปิดเทอมมาสองอาทิด

ชีวิตเรียบง่าย เป็นงงๆ

ไม่มีไรน่ายินดี เเละก้ไม่มีไรน่าเสียใจ

อ่า เกือบลืม ยินดีกับพี่ๆที่เรียนจบแล้ว

 

เวลาผ่านไปเร็วมากจิงๆ

 

การเห็นค่าของการตั้งใจเรียนช้าไป

ทำให้เสียดายโอกาสจิงๆ

มาคิดได้ตอนนี้ก้สายไปละ

 

ไม่มีจุดหมายในชีวิต

หาตัวเองไม่เจอ

ไม่มีที่อยุ่

 

ไม่เคยทำได้อย่างที่ตั้งใจสักที

น่าเบื่อจิงๆ

 

 

* เฮ้อ แต่อย่างน้อยก้ยังมีข้าวกินเนอะ

 อ้อ แล้วก้มีเกมส์กะทะบินให้เล่นด้วย สนุกๆ

โดย น้าเน๊ก ......
เกตุเสพย์ สวัสดิ์
ปาละกะวงศ์ ณ อยุธยา

 

คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี
 
1 ปี เท่ากับ 365 วัน
 
แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน
 
คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็ 525,600 นาที
 
ลองนับเป็นสัปดาห์ อืม.........
ไม่ เลว
3,120 สัปดาห์
 
อุแม่เจ้า........แสดงว่า
เรามีโอกาสเที่ยวในคืนวันเสาร์สามพันกว่าครั้งเท่านั้นเอง
 
คิดแบบนี้แล้วไม่กล้าดูนาฬิกา
แทบเบือนหน้าหนีจากปฏิทิน
เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการนับถอยหลังเพื่อรอวันลาโลก...
เปล่าเลยผมไม่ได้กลัวตาย
และขอโทษที่หากเรื่องอาจไม่ค่อยขำ
แต่ตลอดเวลาที่ใช้เวลาอยู่บนโลกนี้มันน้อยมากหากคำนวนในเชิงตัวเลข
 
ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน

เพลงอีกหลายเพลงยังไม่ได้ฟัง
หนังอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดู
ความรู้สึกในใจอีกมากมายที่ยังไม่เคยบอก
 
พื้นที่อีกหลายล้านตารางกิโลเมตรที่ยังไม่เคยไป
โอ๊ย..... กลุ้ม
สองหมื่นกว่าวันที่เราได้รับมามัน
น้อยเกินไปจริง ๆ และที่น่ากลุ้มไปกว่านั้นคือ
 
ใช่ว่าทุกคนจะอยู่ถึง 60 ปี
แน่นอน 1 ปี ยัง เท่ากับ 365 วัน
นั่นแสดงว่าบางคนไม่ได้มีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วันหรอกนะ
 อาจไม่ถึง 3,120 สัปดาห์ซะ ด้วยซ้ำ!
 
อุแม่เจ้าเทค 2
คืนวันเสาร์ที่จะได้ไปเที่ยวเหลือไม่ถึง
 สามพันวันแล้วเหรอเนี่ย!!!!
คิดแบบนี้ต้องรีบยกนาฬิกาขึ้นมาดู
กางปฏิทินออกกว้าง ๆ
เพราะมันคือเวลาที่เราเหลือ.... บนโลกนี้
 
นี่ชั้นกำลังทำบ้าบออะไรอยู่.....ไม่เลยน้องสาว
 
นี่ไม่ใช่ปรัช­างี่เง่าอะไรทั้งสิ้น หากเป็นความจริงที่ เราไม่ค่อยได้มองมัน
เอาล่ะ งั้นสมมติว่าทุกคนอายุ
17 ปี
แปลว่าใช้ชีวิตมาแล้ว 6,205 วัน
และผ่านคืนวันเสาร์มาร้อยกว่าครั้ง ส่วนหน่วยนาทีนั้น
......
คำนวณเองบ้างซิว้อยย.....
เอาเวลาที่ใช้ไปนั้น หักลบกับเวลา (ที่คาดว่าจะ) เหลือ อยู่
 
ผลลัพธ์ที่ได้
เราจะทำยังไงกับมันดี.....
แต่น่าแปลก หลายคนยังยอมทำงานน่าเบื่อ
นั่งเอาหัวตากแอร์ไปวัน ๆ ยอมให้คนที่ไม่ใช่พ่อใช่แม่จิกหัวใช้
 
เพื่ออะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า " เงินเดือน "
บางคนทนเรียนอะไรก็ไม่รู้อยู่ 4 ปี ทั้ง ๆ
 ที่ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า รู้แต่ว่าแม่ชอบ
ไม่ก็เห็นแค่ว่าเพื่อนเรียน
เพียงแค่ตอบตัวเองไม่ได้ว่า กูจะเป็นอะไรดี
 
บางคนแอบรักเขา ซุ่มเลิฟอยู่อย่างนั้น
ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอยไปหาคนอื่น
แต่กลับปล่อยให้ใจตัวเองเหลืออยู่แต่ความรู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน
ทุกวัน ทุกวัน
บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร เก๊กใส่กันไปวัน ๆ
ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ มึงแน่ กูแน่  งอนการกุศล
ประชดทำลายสถิติ เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ....ไอ้บ้า
 
และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม "ฆ่าเวลา "
ชีวิตมันว่างจัด
ขนาดต้องฆ่าเวลากันเลย
บอกตรง ๆ เห็นแล้วอยากตบกบาล
เอ็งกำลังทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี
 
อีกหน่อยเราก็ตายจากัน ......แล้วนะ
ลองคิดแบบนี้บ้าง
ใช่แล้ว ....เราจะเกิดความเสียดาย
เพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านที่เรายังไม่ได้ทำ
 
ตายได้ไง หากฝันไม่สำเร็จ
ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย
 
แต่ให้รีบทำทุกอย่าง ก่อนที่จะตาย ...
ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้
 
และในเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ...
มาเตรียมการรอรับวาระสุดท้ายของเราดีกว่า
เอาแบบตายวันตายพรุ่งก็จะได้นอนตายตาหลับ
 
ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า....พรุ่งนี้ฉันจะตายแล้ว
 
ทำงานในสิ่งที่เรารัก เสมือนว่าเราจะไม่ได้ทำมันอีก
 
ตามความฝันของเราไปสุดโต่ง ...ต้องรีบแล้ว
เดี๋ยวตายนะ...เตือนแล้วไง
รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้งหมดที่ความรู้สึกมี
 
ส่วนจะรักหรือไม่รักกู ไม่สนว้อย ...เพราะพรุ่งนี้ชั้น(อาจจะ ) ตายแล้ว 
ใช้เวลา ( ที่อาจจะ) สุดท้ายที่มีต่อกันไว้
 
กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอดครั้งสุดท้ายของเรา
 
นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพราะอย่างน้อย ๆ เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอนให้สัมภาษณ์ยมบาล
 
 
อ้าว.... รู้งี้ยังจะมาอ้อยสร้อยอะไรกันอีก
รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เราเหลืออยู่ไปทำทุกอย่างที่เรายังไม่ได้ ทำ
เดี๋ยวตายซะก่อน .... เสียดายแย่

----เราทำไม่ได้อ่ะ----